IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Evening Breeze

Go down 
AuteurBericht
May
Admin
avatar

Aantal berichten : 52

BerichtOnderwerp: Evening Breeze   ma nov 10, 2014 7:14 pm



Hey allemaal!
Nou, hier komt dan mijn verhaal, Evening Breeze.
Ik ga niet zeggen waar het over gaat, maar ik beloof dat het allemaal duidelijker wordt c:
Dit is de meest baggere intro die ik ooit heb gelezen/geschreven O.O



Proloog

words: 811 ₪ Sky ₪ ~ ₪ Nalyn ₪ thing




Haar lange blonde haar wapperde in de wind. Onder zich voelde ze de dikke vacht van Nalyn. Ze spreidde haar armen en ving de wind. Bijna werd ze van de Nalyns rug geblazen, maar nog net op tijd kon ze zich vastgrijpen. Met veel moeite hees ze zichzelf weer recht. Dat was op het nippertje geweest. Het moest niet nog eens gebeuren, want grote kans dat ze zichzelf dan niet meer overeind kon houden. Met een zucht sloot ze haar ogen. Wat was dit toch geweldig. Op zo’n enorme hoogte boven de stad. Niemand die haar lastig viel, niemand die haar vertelde wat ze wel en niet moest doen. Voor het eerst in grote tijd voelde ze zich vrij. Het enige wat er nu toe deed waren Nalyn, zijzelf en de wind. Nog nooit eerder had ze zo van de wind gehouden. Haar blauwe blouse wapperde in de wind. Het was een warme winterdag en de zon was bijna op het hoogste punt. Ze opende haar ogen en keek naar rechts, langs Nalyn heen. Onder zich zag ze de stad, bruisend van leven. Toeristen krioelden en ze kon bijna hun schrille stemmen horen. Ze leunde naar voren en ging op haar buik liggen. In haar verbeelding zag ze zichzelf door de lopen, onopvallend gekleed in een lange mantel. Links en rechts van haar weerklonk muziek van straatmuzikanten. Lachend liep ze verder, tot aan het grote plein. Daar aangekomen stond een jongen. De jongen. De meest fantastische jongen die ze ooit had gekend –en overigens ook de enige. Hij stond in een portiekje, nonchalant tegen de muur geleund, luisterend naar de muziek die over het plein weerklonk. Toen hij haar zag groeide er een enorme grijns op zijn gezicht. Hij begon naar haar toe te lopen en zij wilde hetzelfde doen, maar ineens kwam er een nieuwe stroom toeristen het plein op en werd ze meegetrokken, de menigte in. ‘Nee!’ riep ze geluidloos. Wanhopig probeerde ze naar de jongen toe te komen, maar ze werd meegenomen door de menigte. Ze gingen allemaal richting het grote concert. Ze riep de naam van de jongen, maar er leek geen geluid uit haar keel te komen.
Een pijnscheut trok door haar arm. Als in een reflex trok ze hem naar zich toe en probeerde zich weg te draaien. Daarbij vergat ze dat ze op Nalyn lag en rolde ze bijna van diens rug af. Met beide handen greep ze naar de vacht. Tenminste, dat probeerde ze. Haar rechterarm hing nutteloos langs haar zij. Toen ze met haar linkerhand weer op Nalyn probeerde te komen, gleed ze bijna weg. Nog maar net kon ze een voet over de rug van het enorme beest slaan. Een zacht zoemend geluid. Het kwam snel naderbij. Ze fronste haar wenkbrauwen. Het volgende moment trok er een pijnscheut door haar linkerbeen. Toen ze hem probeerde te bewegen, gebeurde er niets. Shit. Wat er ook gebeurde, dit ging flink mis. Uit alle macht probeerde ze weer op Nalyns rug te komen. Met de grootste moeite lukte haar dit. Hijgend gaf ze zichzelf even de ruimte om op adem te komen. Ze keek om zich heen. Wat was er net gebeurd en waarom deden haar arm en been het niet? Haar blik gleed naar haar rechterarm. De blauwe blouse was doorweekt met bloed. Haar bloed. Ze trok bleek weg. Nee. Toen ze naar haar linkerbeen keek zag ze ook daar een bloedvlek zich in hoog tempo verspreiden. Shit. Wat was er zojuist gebeurd? Wie had haar bestookt met –ja, wat was het eigenlijk? Het zoemende geluid drong weer haar oren binnen. Het was hoger dit keer. Wanhopig probeerde ze weg te duiken, maar een volgende pijnscheut in haar linkerarm vertelde haar dat de poging was mislukt. Langzaam gleed ze van Nalyns rug af. Ze probeerde zich nog met haar voet ergens achter te haken, maar het was al te laat. Ze voelde iets in haar nek landen, maar zonder pijnscheut. Wat…? En toen viel ze. Een vrije val van wel zeker driehonderd meter. De wind blies haar blonde haren in haar gezicht. Ze probeerde te gillen, maar haar mond wilde niet open. Boven haar zeilde Nalyn door de lucht, als een duikvlucht naar haar toe. Ze zou haar komen redden. Ze zou niet dood gaan. Maar toen het reusachtige wezen vlak bij haar was, klonk er een luide knal. Een bloedstollende gil van haar geliefde dier vertelde haar dat ze neergeschoten was. Dat ze allebei dood gingen. Het was gedaan. Ze wilde haar ogen dichtdoen om Nalyn niet te zien vallen, maar het ging niet. Ze zag haar vallen en op dat moment voelde ze zich vreemd vrij. Alsof ze verlost was van al haar problemen. Er was geen drang meer om te blijven leven, al kon dat net zo goed door dat vreemde goedje in haar lichaam komen. Het was goed geweest.








Cato
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://newhope.actieforum.com/forum
 
Evening Breeze
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Verhalen :: Fantasy-
Ga naar: