IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Achterwerk

Go down 
AuteurBericht
Midna

avatar

Aantal berichten : 9

BerichtOnderwerp: Achterwerk   ma nov 17, 2014 9:57 pm

Hoi Gast,

Ik wil al een tijd lang graag verhalen schrijven, maar ik weet maar niets om over te schrijven. Dus zoek ik inspiratie maar ergens anders. Op het Achterwerk van de VPRO-gids staan ingezonden brieven van mensen met problemen. Geïnspireerd op deze brieven ben ik van plan elke week een verhaal te schrijven.
Wat een slechte inleiding.

Liefs,
Lotje

N.B. Ik weet niet hoe de echte situaties van de schrijvers van de brieven zijn, hoe ze heten of wat ze denken, dit is slechts fictie. Ik blijf bij alle dingen die verteld zijn in de brief, maar het is vrijwel zeker dat het in het echt anders is gegaan. Houd hier rekening mee.


Laatst aangepast door Midna op ma nov 17, 2014 10:07 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Midna

avatar

Aantal berichten : 9

BerichtOnderwerp: Re: Achterwerk   ma nov 17, 2014 10:03 pm

Gebaseerd op de brief van Anoniem ('Ik begin morgen', #45)

Ik begin morgen

Zucht. Met mijn pyjamashirt een stukje opgetild sta ik voor de spiegel. Het is geen obesitas ofzo, maar mooi kan je het niet noemen, die vetrolletjes die net over mijn broek heen vallen. Geïrriteerd laat ik mijn shirt weer los en loop terug naar mijn kamer. Als ik nou gewoon eens van dat eten af zou kunnen blijven. Ik plof op mijn bed en trek de deken tot mijn neus op. Ik blijf net zolang in die houding liggen tot ik uiteindelijk in slaap val.
Het eerste wat ik denk zodra ik de wekker uitzet, is: vandaag. Vandaag ga ik beginnen. Ik ga op dieet. Nog in mijn bloemetjespyjama kom ik aan in de keuken en pak twee boterhammen. Ik scan de provisiekast door. Honing? Nee. Hagelslag? Nee. Vruchtenhagel? Ook niet. Maar dan zie ik de Nutella staan. Het lonkt naar me, het bruine goud. Halverwege de weg naar de pot blijft mijn hand steken in de lucht. Het kost me veel inspanning, maar uiteindelijk slaag ik erin om de kast te sluiten met slechts een pot light pindakaas met extra nootjes in mijn hand. Trots kijk ik naar mijn gezonde ontbijt. Alleen mijn beker chocomel nog. Wat is mijn dag zonder mijn beker chocomel? Shit nee, ik mag helemaal geen chocomel, ik ben op dieet. Mokkend loop ik met een beker karnemelk en twee boterhammen met light pindakaas met extra nootjes naar de eettafel. Hoe in godsnaam ga ik deze dag doorkomen?
Het is kleine pauze en ik plof met Aya op een bankje in de kantine. De kantine loopt snel vol in de pauzes, dus we moeten ons plekje vroeg geclaimd hebben. Terwijl we praten over onze helse leraar geschiedenis, dwaalt mijn blik onbewust af op de kantinebalie en de snoepmachines. Broodjes met gesmolten kaas, pakjes Oreo’s en flessen cola roepen me. Zal ik een Snickers kopen? Of een stroopwafel? Ik schud mezelf wakker. Ik ben op dieet!
Maar in de grote pauze houd ik het niet meer. Hoewel ik nu over een heerlijke KitKat Chunky beschik, ben ik niet gelukkig. Ik was zo goed op weg met mijn dieet, en nu heb ik me toch weer in de verleiding laten brengen. ‘Aya,’ zeg ik, als ik weer naast haar ben gaan zitten. Ik zucht. Het is niet goed, wat ik doe: ik moet het iemand vertellen, maar dat gaat nog niet zo makkelijk. ‘Ik zit een beetje ergens mee.’ Geschrokken kijkt Aya mijn kant op. ‘Wat? Waarmee?’ Ze kijkt zo bezorgd dat ik me schuldig voel. ‘Ik eet altijd zoveel, ik vind mezelf dik, maar het lukt maar niet om op dieet te gaan.’ Eindelijk, het is eruit. Verbijsterd kijkt Aya me aan. ‘Hè? Wat? Jij? Dik?’ Ze kijkt naar mijn buik. ‘Jij bent niet dik. Heus niet iedereen hoeft eruit te zien als de modellen van Victoria’s Secret.’ Ik glimlach. ‘Dat is lief, maar jij en ik weten allebei best dat ik dik ben.’ Aya wil weer iets zeggen, maar ik gebaar of ze even wacht. ‘Het is ook dat het me, al doe ik nog zo hard mijn best, maar niet lukt om te diëten of af te vallen. Ik...’ Ik aarzel. ‘Ik voel me gewoon niet zeker over mezelf.’ Aya staart me aan. Ik bestudeer haar tengere lijfje met de lange benen, en sla mijn ogen neer. Wat kan zij hier nou van weten? ‘Je bent niet dik. Echt niet. Geloof me nou maar.’ Ik ga er niet meer op in. Natuurlijk zegt ze dat alleen om me op te beuren. ‘Je hoeft echt niet onzeker te zijn over jezelf.’ Ze pakt mijn hand. ‘En kijk alsjeblieft uit dat je geen anorexia krijgt.’ Indringend kijkt ze me aan. Ja, daar heb je het. Dat is precies de reactie die ik nou zo vrees. Zo ver is het heus nog niet. ‘Dat is dus juist het probleem, Aya. Anorexia is de eeuwige drang om af te vallen, en ik heb het tegenovergestelde!’ ‘Maar pas gewoon op dat het nooit gaat gebeuren! Ik wil het echt niet hebben.’ Ik zucht. Dit brengt echt geen oplossing. ‘Ik waardeer het dat je daar zo bezorgd om bent, maar dat zit er echt niet in. Ik eet alles wat los en vast zit.’ ‘Het begint er anders aardig op te lijken,’ zegt ze half-bezorgd, half-verwijtend. ‘Aya,’ zeg ik ongeduldig. ‘Houd erover op. Ik ga nooit anorexia krijgen.’ Ze bedoelt het goed, en ze is bezorgd, dat weet ik heus, maar ik kan er helemaal niets mee. Helaas. Anorexia is mijn probleem niet, maar dat ziet ze niet, wat ik ook zeg. Dan maar op zoek naar een ander vertrouwenspersoon.
Maar wie? Mijn vader niet, die wil me natuurlijk gelijk naar een diëtist en een psychiater en praatgroep en weet ik veel wat. Mijn moeder woont in Thailand, dus dat zit er ook niet in. Mijn zus interesseert het toch niets. En andere vrienden dan Aya heb ik eigenlijk niet. Dan zit er niets anders op dan de hulp ergens anders te zoeken. In de avond, na een bord macaroni met extra kaas en een kom pistache-ijs, neem ik mijn laptop mee naar mijn kamer en begin een mail. Misschien kunnen de VPRO-leden me helpen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Achterwerk
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Verhalen :: Normaal-
Ga naar: